20’li yaşlarımın ortalarında her şeyi bildiğini iddia eden, yaşam deneyimi itibarıyla kendini olgun sanan, başarıyla kibirlenen, öfkesi en çok kendine zarar veren, ele avuca sığmaz bir sirke küpüydüm. 20’li yaşların sonuna doğru ise “artık böyle gitmeyeceği” fikrine içten içe inanmış fakat başka türlü nasıl olacağını hayal bile edemeyen “kaybolmuş” birine dönüştüm. Anlam arayışından sıkılır hale…