Sevgi, aşk ve genel mahiyette kadınlar üzerine yıllar yıllar önce şurada uzunca yazmıştım. Fakat söz konusu yazıda duruma fazla mantıksal ve sığ yaklaşımım aradan geçen sekiz yıldan sonra kendini göstermiş oldu. Orada iyi bir ilişki için temelde iki ölçüte değinmiştim: Tam uyum ya da uzlaşma… Bunlardan ilkinin asla mümkün olamayacağını o dönemlerde de bilmeme karşın, uzlaşma olayı…

“Eminim ki eğer kağıtları karalamasaydım, uzun zaman önce kendimi öldürmüş olurdum. Yazmak, olağanüstü bir tesellidir.” [Emil Michel Cioran / Ezeli Mağlup] Bir giriş, bir gelişme ve bir sonuç yok bu yazıda. Konu, ömür boyu duyduğunuz, duyduğunuz an korktuğunuz, hadi canım ordan dediğiniz, şakaya vurduğunuz ve kendinizden fersahlarca uzak gördüğünüz o eylem, intihar. İnsanın kendi yaşamına…

Yaklaşık 2 yıl önce Hermann Hesse’ye selam çaktığım bir yazı karalamıştım. “Ağaçlar” isimli kitabının bana hissettirdikleri üzerine. Şimdi elimde bir başka kitabı var. Sanırım yine 3-4 yıl önce okumuştum. Sevebilen mutludur adlı eseri…  Bu kitap bana bir portal açmıştı. Ömrüm boyunca sevmek ve sevebilmek üzerine yanlış bir algı geliştirdiğimi hissetmiştim. O güne dek aslında hiç…

Akşama doğru odamda oturuyordum. Kahvemi demledim ve biraz iş dışı şeyler okumak istedim. Akşama doğru sakinleşen kampüste zaman geçirmek büyük lüks. Kapı çaldı. Geçmişte birkaç dersine girdiğim ancak dersler uzaktan olduğu için tam anlamıyla tanıyamadığım bir öğrenci müsait olup olmadığımı sordu. Kahvesini koydum.  Başlarda eveleyip geveledi. Alakasız bir sürü şey söyledi. “Mesele nedir anlat bakalım?”…

Güzeli düşlüyor, sahip olmak istiyoruz. Hemen her boyutta, yaşamımızı güzelliklerle doldurmak istiyoruz.  Güzellik için bedel ödüyor, cefa çekiyoruz.  Güzel bir kadın, güzel bir erkek…  Güzel bir şehirde yaşamak… Güzel çocuklara sahip olmak… Güzel bir ev, araba almak…  Hemen herkesin sahip olmak isteyeceğini düşlediğimiz şeylere sahip olmak.  Ekseriyet böyle düşününce toplum güzelliği kutsuyor. El üstünde tutuyor.…

Belli periyotlarla dönüp kendime bakarım.  Neyim var? Neyim yok?  Hatalarım neler? Güçlü yanlarım neler?  Ne istiyorum?  Neyi hak ediyorum? Beni bu düşüncelere, mülahazalara iten yegane şey anlamsızlık hissidir. Çalış, çabala, sev, değer ver, kazan, kaybet… Sonra? Her şey parlaklığını yitirir ve kaybolur. Sevdiğin gider, değer verdiğin pula döner. Tek başına kaldığında dönüp kendine bakarsın. Neden? …

Lima’da 800-1200 yıllık olduğu tahmin edilen, İnka öncesi döneme ait mumya bulundu. Mumyanın en dikkat çeken özelliği ise tüm bedeninin iplerle bağlı olması ve elleriyle yüzünü kapatması. Peru Yaş ilerledikçe merak azalıyor. İnsan daha çok önüne bakmaya tembihliyor kendini. Fakat bu fotoğrafı görünce merak duygum depreşti. Önce merakımı gidermeden önce hissettiklerimden bahsedeyim.  Nedir bu arkadaşın…